Ελεγεία για ένα μοναχικό νέο
Ώρα νυχτερινή,
ώρα περισυλλογής και αυτοκριτικής.
Μέσα σε σκοτεινούς και σκονισμένους δρόμους
ψάχνω τη σκιά σου.
Στους ψίθυρους της νύχτας
αναζητώ τη φωνή σου.
Μα το παιχνίδι των παραλλαγών απεριόριστο,
και η πλεκτάνη θανάσιμη.
Όσο την πολεμάς,
θεριεύει.
Τα μέλη αδρανούν.
Αδρανεί και η λογική.
Κι ύστερα ο πανικός της μοναξιάς και της σιωπής
που σε συνθλίβουν.
Τίποτα πλέον δεν σταματά τη σήψη που προχώρησε.
Η ζωή σου ενταφιάζεται
και συ ανήμπορος ν΄ αντιδράσεις.
Βλέποντας τη ζωή,
το φως,
την ελπίδα
να σβήνουν γύρω σου,
προσπαθείς να ξεφύγεις,
να πάψεις ν’ ακούς,
να πάψεις να βλέπεις.
Σε πλησίασα,
σου μίλησα με χαμόγελο,
μα δεν απάντησες.
Σου μίλησα με αγάπη
και ούτε καν με κοίταξες.
Στους δαιδαλώδεις δρόμους χάθηκες.
Ούτε άστρα τ’ ουρανού
ούτε της γης σημάδια
το δρόμο θα σου βρούνε.
Κι έφυγες με το φεγγαρόφωτο
σαν κρίνο αιχμάλωτο,
σβήνοντας τη θλίψη
με τον αφανισμό σου.
Κι έσβησε πια το γέλιο
και το τραγούδι βουβάθηκε.
Και ο αλλοτινός παράδεισος
ερήμωσε κι αυτός κι εχάθη…
Μαρία Καραγεωργάκη
Α΄ Βραβείο ΧΟΝ
13-4-2013
