Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα (Federico García Lorca)
(Φουέντε Βακέρος, 5 Ιουνίου 1898 – Βιθνάρ, 19 Αυγούστου 1936)
Εγώ πάντα θα είμαι στο πλευρό
αυτών που δεν έχουν τίποτα, και
στους οποίους δεν επιτρέπεται καν
να απολαύσουν ειρηνικά
το τίποτα που έχουν.
Ο Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα (Federico García Lorca) είναι ο κορυφαίος Ισπανός ποιητής και θεατρικός συγγραφέας του 20ου αιώνα. Είναι γνωστός παγκοσμίως για τα ποιήματά του «Ρομανθέρο Χιτάνο» και «Θρήνος για τον Ιγνάθιο Σάντσεθ Μεχίας», καθώς και για τη δραματική του τριλογία «Ματωμένος γάμος», «Γέρμα» και «Το σπίτι της Μπερνάρντα Άλμπα». Η κεντρική θεματική των έργων του, που ισορροπούν μεταξύ παράδοσης και μοντερνισμού, περιστρέφεται γύρω από τον έρωτα, την υπερηφάνεια, το πάθος και τον βίαιο θάνατο. Βίαιος ήταν και ο δικός του θάνατος, όταν εκτελέστηκε από τους Εθνικιστές του Φράνκο, λίγο μετά το ξέσπασμα του Ισπανικού Εμφυλίου Πολέμου, σε μία ιδιαίτερα δημιουργική περίοδο της σύντομης ζωής του. Λίγο πριν τη δολοφονία του, αναφέρει σε μία συνέντευξη στην εφημερίδα El Sol: Είμαι πλήρης Ισπανός και θα μου ήταν αδύνατο να ζω έξω από τα γεωγραφικά όρια, αλλά μισώ αυτόν που είναι Ισπανός μόνο για να είναι Ισπανός και τίποτα άλλο, είμαι αδερφός όλων και απεχθάνομαι τον άνθρωπο εκείνον που θυσιάζεται για μια ιδέα εθνικιστική, αφηρημένη, που γι΄αυτόν είναι μόνο να αγαπά την πατρίδα του μ΄ένα μαντήλι δεμένο στα μάτια του. Ένας καλός Κινέζος είναι πιο κοντά μου από έναν κακό Ισπανό. Τραγουδώ στην Ισπανία και τη νιώθω μέχρι το μεδούλι, αλλά πριν απ΄αυτό είμαι άνθρωπος του κόσμου και αδερφός όλων. Ασφαλώς δεν πιστεύω στα πολιτικά σύνορα.(Απόσπασμα από την Ισπανόφωνη Ανθολογία Ποίησης)
Άγαλμα προς τιμή του Λόρκα στη Μαδρίτη
Ο ΙΣΚΙΟΣ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΜΟΥ
Ο ίσκιος της ψυχής μου
χάνεται μέσα σε ένα σούρουπο από αλφάβητα
ομίχλη από βιβλία
και λόγια.
Ο ίσκιος της ψυχής μου!
¨Έφτασα στη γραμμή όπου σταματά
η νοσταλγία
και το δάκρυ μεταμορφώνεται
σε αλάβαστρο του νου.
Ο ίσκιος της ψυχής μου
Η ανέμη του πόνου
φτάνει στο τέλος της
μα μέσα μου απομένει, ουσία και λόγος,
ένα παλιό μεσημέρι από χείλη,
ένα παλιό μεσημέρι
από βλέμματα.
Ένας θολός λαβύρινθος
από σκοτεινιασμένα αστέρια
πλέκεται με τις αυταπάτες μου
που έχουν σχεδόν μαραθεί.
Ο ίσκιος της ψυχής μου!
Μια προαίσθηση
ρουφάει τη ματιά μου
Βλέπω τη λέξη αγάπη
ξεθωριασμένη.
Αηδόνι!
Ω αηδόνι μου!
Τραγουδάς ακόμα;
Από το βιβλίο ποιημάτων F.G.Lorca
