Το Άγαλμα της Ελευθερίας, ή αλλιώς η Ελευθερία που διαφωτίζει τον κόσμο είναι 92 μέτρα και εικονίζει την Ελευθερία ως γυναικεία μορφή, με αρχαιοπρεπή ενδυμασία, μακρύ χιτώνα και βαρύ μανδύα να κρατά στο υψωμένο δεξί της χέρι έναν πυρσό, που φωτίζει όχι μόνο συμβολικά αλλά και πραγματικά κάθε βράδυ. Στο αριστερό της χέρι κρατά μια πλάκα στην οποία αναγράφεται με λατινικούς χαρακτήρες η ημερομηνία «4 Ιουλίου 1776», που έγινε η ανακήρυξη της ανεξαρτησίας της Αμερικής. Το ένα της πόδι πατάει τις αλυσίδες της σκλαβιάς που έσπασε. Οι επτά ακτίνες στο διάδημά της συμβολίζουν τις επτά θάλασσες και τις επτά ηπείρους. Τα τετράγωνα ανοίγματα του διαδήματος, τα οποία είναι στην πραγματικότητα παράθυρα, αποδίδουν τα κοσμήματα του στέμματος, που φωτίζουν τον κόσμο με τη λάμψη τους. Το άγαλμα στέκεται πάνω σε ένα βάθρο και σε μία τεράστια πολυεπίπεδη βάση σε σχήμα άστρου με δέκα ακτίνες. Το άγαλμα αυτό, είναι ένα δώρο από τη Γαλλία προς τις Ηνωμένες Πολιτείες και δεσπόζει στην νησίδα Λίμπερτυ Άιλαντ (Liberty Island) στην εκβολή του ποταμού Χάντσον, λίγο έξω από το λιμάνι της Νέας Υόρκης.
Το Άγαλμα της Ελευθερίας είναι ίσως το πιο αναγνωρίσιμο σύμβολο στον κόσμο, το σύμβολο της ελευθερίας και του αμερικάνικου ονείρου, που επί 100 και πλέον χρόνια υποδεχόταν τα εκατομμύρια των μεταναστών που έφταναν στο Έλις Άιλαντ (Ellis Island).
Λίγα λόγια για το Ellis Island
Το νησί Έλις (Ellis Island), στ' ανοιχτά του Μανχάταν, υπήρξε ο κύριος σταθμός υποδοχής των μεταναστών που έφταναν στην Αμερική, αναζητώντας μια καλύτερη τύχη, από τα τέλη του 19ου αιώνα και κατά τη διάρκεια του πρώτου μισού του 20ου.
Έως τις αρχές του 17ου αιώνα το νησί ονομαζόταν Γκαλ. Στις 12 Ιουλίου του 1603 ο κυβερνήτης του Νέου Άμστερνταμ (μετέπειτα Νέας Υόρκης) το αγόρασε από τους Ινδιάνους και το μετονόμασε σε Όιστερ Άιλαντ. Κατόπιν, μετονομάστηκε σε Έλις Άιλαντ και μετατράπηκε σε σταθμό υποδοχής.
Εγκαινιάστηκε την 1η Ιανουαρίου του 1892 και ως τις 12 Νοεμβρίου του 1954, οπότε έκλεισε, υποδέχθηκε πάνω από 20 εκατομμύρια μετανάστες απ' όλο τον κόσμο. Εκεί υποβάλλονταν σε ιατρικές εξετάσεις, προκειμένου να εγκριθεί η είσοδός τους στις ΗΠΑ. Οι περισσότεροι απ' αυτούς που έπαιρναν την πολυπόθητη άδεια, εγκαθίσταντο -τουλάχιστον τα πρώτα χρόνια- στη Νέα Υόρκη και το Νιου Τζέρσεϊ. Από το 1924 χρησιμοποιήθηκε μόνο για κρατουμένους και πρόσφυγες. Η υποδοχή των συνηθισμένων μεταναστών γινόταν σε άλλους σταθμούς.
Εμπνευστής του αγάλματος ήταν ο Γάλλος ιστορικός Εντουάρ ντε Λαμπουλέ, που πρότεινε την κατασκευή του μετά τον αμερικανικό εμφύλιο προς τιμήν της γαλλοαμερικανικής φιλίας. Οι Γάλλοι έπρεπε να φροντίσουν για το άγαλμα και οι Αμερικανοί για τη βάση του. Το 1874, ο Φρεντερίκ Μπαρτολντί, έμπειρος γλύπτης σε κατασκευές μνημείων, άρχισε να εργάζεται στο Παρίσι με τη χρηματοδότηση ενός γαλλοαμερικανικού ιδρύματος, ενώ τη στατική δομή του μελέτησε ο Γκιστάβ Άιφελ.
Λίγα λόγια για τον γλύπτη Μπαρτολντί
Ο Φρεντερίκ Ογκύστ Μπαρτολντί, Γάλλος γλύπτης, σπούδασε αρχιτεκτονική και ζωγραφική στην Κολμάρ και στο Παρίσι. Δημιούργησε πολλά μνημειακά γλυπτά, αλλά έγινε διάσημος τον 19ο αιώνα στην Ευρώπη και στη Βόρεια Αμερική από το «Άγαλμα της Ελευθερίας». Προτού δημιουργήσει το άγαλμα, ταξίδεψε στη Νέα Υόρκη για να επιλέξει ο ίδιος το μέρος όπου θα τοποθετούνταν. Περίφημο, επίσης, έργο του είναι το «Λιοντάρι του Μπελφόρ», το οποίο είναι ένα τεράστιο λιοντάρι σκαλισμένο σε μια πλαγιά του βουνού στο Μπελφόρ της Γαλλίας, για να θυμίζει την ηρωική άμυνα των Γάλλων στον γαλλο-πρωσικό πόλεμο. Έργα του, επίσης, υπάρχουν στη γενέτειρά του Κολμάρ, στο Παρίσι, στην Ουάσιγκτον, στη Βοστόνη και αλλού.
Δέκα χρόνια αργότερα, το άγαλμα ολοκληρώθηκε αποτελούμενο από 350 ανεξάρτητα τμήματα από φύλλα χαλκού. Η μέθοδος κατασκευής που ακολουθήθηκε ήταν να σκαλίζεται το κάθε κομμάτι σε ξύλο και πάνω στο ξύλο να σφυρηλατείται το φύλλο του χαλκού για να παίρνει το σχήμα. Στη συνέχεια αποσυναρμολογήθηκε για να σταλεί ατμοπλοϊκώς στη Νέα Υόρκη, όπου τοποθετήθηκε - κατόπιν απόφασης του αμερικάνικου κογκρέσου - στην είσοδο του λιμανιού, στη νησίδα Μπελντόε, που σήμερα ονομάζεται Λίμπερτι Άιλαντ. Τα εγκαίνιά του έγιναν στις 28 Οκτωβρίου του 1886.
Το Άγαλμα της Ελευθερίας ζυγίζει 225 τόνους και καλύπτεται από ένα περίβλημα χαλκού. Το ύψος του χωρίς τη βάση είναι 46,5 μέτρα, ενώ με τη βάση διπλασιάζεται. Στο εσωτερικό του, 168 σκαλοπάτια επιτρέπουν την άνοδο στο κεφάλι και άλλα 54 σκαλοπάτια στο χέρι, που κρατάει τον πυρσό. Αν ανεβεί κανείς από το εσωτερικό του αγάλματος στο κεφάλι, θα διαπιστώσει ότι το διάδημα είναι σαν μπαλκόνι, από όπου μπορεί να απολαύσει τη θέα.
Από το 1972 η βάση του Αγάλματος της Ελευθερίας φιλοξενεί το Μουσείο Μετανάστευσης, που είναι αφιερωμένο στην ιστορία της μετανάστευσης στις ΗΠΑ. Το άγαλμα συμβολίζει την ελπίδα και την ελευθερία για τους μετανάστες που καταφθάνουν στην Νέα Υόρκη. Καλωσορίζει στην είσοδο του λιμανιού τους Αμερικανούς που επιστρέφουν και όλους τους ταξιδιώτες. Προβάλλει με τον πιο εντυπωσιακό τρόπο την ιδέα της ελευθερίας σε όλο τον κόσμο. Η επιγραφή στην είσοδο γράφει:
Δώστε μου
τους κουρασμένους σας, τους φτωχούς σας,
τις άμορφες μάζες σας που λαχταράνε να αναπνέουν ελεύθερα,
τα άθλια απορρίμματα που βρίθουν στις ακτές σας.
Στείλτε μου τους άστεγους, τους θαλασσοδαρμένους.
Σηκώνω τον πυρσό μου δίπλα στην χρυσή πύλη.
