Αλεξάνδρεια.
Θαυμαστή εσύ πόλη, πρωτεύουσα της φαντασίας και της μνήμης, με τους απόκρυφους ήχους και το μεθυστικό άρωμα της ανατολής να πλημμυρίζει τον καταγάλανο ουρανό σου.
Ένα πολυδιάστατο θεατρικό έργο που υπόσχεται να μεταφέρει το κοινό σε μια πόλη-θρύλο, σε μια εποχή μαγική, όπου διασταυρώνονται η ιστορία, η ποίηση και ο έρωτας.
Η Αλεξάνδρεια, η πόλη του Καβάφη, της επιστήμης, των φιλοσόφων και των ουτοπιών, "ανασταίνεται" σκηνικά από τον Φωκά Ευαγγελινό, που υπογράφει τη σύλληψη και τη σκηνοθεσία του έργου. Η παράσταση ξετυλίγει την ιστορία ενός έρωτα που γεννιέται και συγκλονίζει σ’ ένα σκηνικό όπου πολιτισμοί, εθνότητες και θρησκείες συγκρούονται και συνυπάρχουν.
Πρωταγωνιστούν οι ηθοποιοί: Άννα Μάσχα, Εριέττα Μανούρη, Ιωάννης Παπαζήσης, Αλκιβιάδης Μαγγόνας, Χριστίνα Αλεξανιάν, Ελένη Καρακάση, Αλίνα Κωτσοβούλου, Δημήτρης Δεγαίτης, Φωτεινή Παπαθεοδώρου, Γιάννης Στόλλας, Γιάννης Μάνιος, Αλέξανδρος Σιάτρας, Δημήτρης Μαχαίρας, Χρήστος Νικολάου, Δανάη Πολίτη, Παναγιώτης Παντέρας, Ηλιάννα Ιωαννίδου.
Λίγα λόγια για την υπόθεση
Αθήνα, δεκαετία του ’60. Η Άννα, μια διάσημη ηθοποιός, μετά την απρόσμενη επίσκεψη ενός νεαρού δημοσιογράφου, έρχεται αντιμέτωπη με το παρελθόν της. Ένα παλιό βιβλίο, θ’ ανοίξει μια ρωγμή και θα εισβάλλουν οι μνήμες που χρόνια προσπαθούσε να αποφύγει. Και τότε ξαναζωντανεύει μέσα της… η Αλεξάνδρεια των Ελλήνων, τη δεκαετία του ’30.
Μια πόλη-σταυροδρόμι πολιτισμών, αντιθέσεων και συμφερόντων, όπου «τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται». Κοινωνικές διακρίσεις, πολιτικά παιχνίδια και υπόγειες εντάσεις διαμορφώνουν τη ζωή σε κάθε επίπεδο. Μέσα στο θυελλώδες αυτό σκηνικό, το ελληνικό πνεύμα ανθίζει. Οι Έλληνες ζουν και δημιουργούν κάτω από τον καταγάλανο ουρανό της πόλης.
Η τότε νεαρή Άννα, ονειρεύεται έναν άλλο κόσμο. Το ταλέντο της, εκρηκτικό και αδιαμφισβήτητο, θα την οδηγήσει σε μια λαμπερή, αλλά ταυτόχρονα επικίνδυνη κοινωνία. Εκεί, ένας παθιασμένος έρωτας θα γεννηθεί ανάμεσα σ’ εκείνη και τον Αλέξανδρο, ένας έρωτας περιτριγυρισμένος από ανισότητα, κοινωνικά στερεότυπα και φόβο. Στη σχέση τους, καθρεφτίζονται τα ταξικά και ηθικά διλήμματα μιας ολόκληρης εποχής.
Καθώς η Μέση Ανατολή βράζει από γεωπολιτικά συμφέροντα και παρασκήνια εξουσίας, Άγγλοι, Γάλλοι, Άραβες, Εβραίοι διεκδικούν την κυριαρχία τους οδηγώντας το «παιχνίδι» στα άκρα. Ένας φόνος, ανατρέπει την προσωπική ιστορία της Άννας, εμπλέκοντάς την αναπόφευκτα με τη μεγάλη Ιστορία της ανθρωπότητας. Η Άννα αφηγείται όχι μόνο τη δική της ζωή, αλλά και την αθέατη πλευρά μιας εποχής που σημάδεψε έναν ολόκληρο κόσμο.
Με έντονη την παρουσία ιστορικών και πολιτιστικών στοιχείων, η παράσταση αποτυπώνει στη σκηνή μια εποχή όπου η Αλεξάνδρεια αποτέλεσε το λίκνο του πολιτισμού, της επιστήμης και της πνευματικής αναγέννησης από την αρχαιότητα μέχρι και σήμερα.
Παρακολουθήσαμε την «ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑ», μια εκπληκτική παράσταση γεμάτη ζωή, ένταση και συναισθήματα. Οι ερμηνείες είναι άψογες και η ατμόσφαιρα που δημιουργείται αναδύει μια μοναδική γοητεία, κάνοντάς σε να θέλεις να επιστρέψεις ξανά και ξανά για να ανακαλύψεις κάτι καινούριο σε αυτήν την ιστορία γεμάτη πάθος και αντίφαση. Η σκηνογραφία και η χρήση των γραφικών είναι ιδιαίτερα εντυπωσιακή, με σκηνές που δημιουργούν την αίσθηση ότι παρακολουθούμε μια ταινία. Η παράσταση εκμεταλλεύεται πλήρως τα μέσα για να μας μεταφέρει στην εξοχή, στα σοκάκια της Αλεξάνδρειας και σε σπίτια της πόλης με έναν τρόπο κινηματογραφικό, που σε καθηλώνει και σε κάνει να ζεις κάθε στιγμή της ιστορίας.
Η συγκίνηση είναι διάχυτη σε όλη την παράσταση. Από τις έντονες συγκρούσεις και τις σχέσεις που εξελίσσονται, μέχρι τους ήρωες που έχουν να αντιμετωπίσουν τις προσωπικές τους μάχες. Οι θεατές δεν παρακολουθούν απλώς μια ιστορία, αλλά γίνονται μέρος αυτής, καθώς τα συναισθήματα κυλούν αβίαστα από τη σκηνή στο κοινό.
Και κάπου εκεί, μέσα σε αυτή την αδιάκοπη ροή εικόνων και συναισθημάτων, βρίσκεται πάντα μια γυναικεία μορφή, ένα άγαλμα κολοσσιαίων διαστάσεων. Μια παρουσία σχεδόν υπερβατική. Μια φιγούρα που μοιάζει να αναδύεται από την πέτρα της ιστορίας και τη μνήμη των αιώνων. Η αιώνια κοιμωμένη. Στέκει εκεί. Ήταν, είναι και θα είναι. Τα βλέπει όλα, τις συγκρούσεις, τους έρωτες, τις ίντριγκες, τα πάθη των ανθρώπων της. Μα δεν ταράζεται. Η Αλεξάνδρεια δεν φοβάται - απλώς παρατηρεί. Και μέσα στη γαλήνη της, σου δίνει την αίσθηση πως φροντίζει για όλους όσους κινούνται μέσα στα όρια της σκηνής και της ιστορίας της. Μια πόλη που αναπνέει μέσα από το θέατρο. Μια σκιά που γίνεται φως. Μια παρουσία που μετατρέπει την παράσταση σε τελετουργία.
Η μεγαλοφυής σύλληψη της τριπλής επανάληψης μιας σκηνής δίνει στο έργο αρχή, μέση και τέλος. Μία σκηνή που στην αρχή δημιουργεί εντύπωση, αλλά δεν γίνεται απολύτως κατανοητή, καθώς χρειάζεται χώρο και χρόνο για να αποκωδικοποιηθεί.
Και φυσικά εκεί είναι και ο Καβάφης. Ο ποιητής της πόλης. Η αρχή και το τέλος της παράστασης. Τα ποιήματά του, οι λέξεις του, οι εικόνες που αφήνει να αιωρούνται μέσα στον χώρο. Ο Αλεξανδρινός που έζησε όσα βλέπουμε να συμβαίνουν στη σκηνή, και που με μια σχεδόν τρομακτική διαύγεια μας δείχνει πως τίποτα δεν είναι πραγματικά ξένο ή μακρινό.
Αξίζει, τέλος, να σημειωθεί και το εξής: η επιλογή να επαναληφθεί μία σκηνή τρεις φορές είναι ένα εύρημα που λειτουργεί σχεδόν σαν μυστήριο. Την πρώτη φορά αφήνει μια έντονη εντύπωση, αλλά μοιάζει να φυλάει κάποιο κρυμμένο μυστικό - σαν να ζητάει από τον θεατή να της δώσει χρόνο. Καθώς επανέρχεται, αρχίζει να ξεδιπλώνεται, να αποκαλύπτει λεπτομέρειες που δεν είχαν φανεί. Και στην τρίτη επανάληψη αποκτά το πλήρες νόημά της: εκεί ενώνονται η αρχή, η μέση και το τέλος, σαν να βάζει η παράσταση την τελεία της με έναν τρόπο που ήταν από την αρχή προμελετημένος.
Η παράσταση φέρει την υπογραφή του Φωκά Ευαγγελινού, ο οποίος για ακόμα μία φορά αποδεικνύει πόσο άρτια μπορεί να συνδυάζει τη σκηνοθετική του ευαισθησία με μια υψηλής αισθητικής θεατρική γλώσσα. Το αποτέλεσμα είναι εξαιρετικό, με ρυθμό, ακρίβεια και εντυπωσιακές εικόνες.
Το κείμενο της Ζέτης Φίτσιου είναι μοναδικό: διαθέτει ουσία, συναίσθημα και θεατρική δύναμη, υπηρετώντας απόλυτα την ιστορία και τους χαρακτήρες της παράστασης. Η μουσική της Ευανθίας Ρεμπούτσικα δένει ιδανικά με την ατμόσφαιρα, προσθέτοντας χρώμα, νοσταλγία και ένταση όπου χρειάζεται. Οι στίχοι του Άρη Δαβαράκη έρχονται να ολοκληρώσουν αυτό το καλλιτεχνικό σύνολο, με λόγο ταιριαστό και ουσιαστικό.
Το σκηνικό του Μανόλη Παντελιδάκη είναι πραγματικά αξεπέραστο: μια δημιουργία που δεν λειτουργεί μόνο ως χώρος δράσης, αλλά ως οργανικό μέρος της παράστασης. Τα κοστούμια της Ιωάννας Τσάμη είναι εύστοχα, προσεγμένα και καλοδουλεμένα, οι φωτισμοί του Γιώργου Τέλλου συντελούν στη δημιουργία ατμόσφαιρας, ενώ το video art του Παντελή Μάκκα προσφέρει μια τέλεια οπτική διάσταση, ενισχύοντας τις σκηνές χωρίς να τις επισκιάζει.
Η παράσταση «ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑ» είναι μια μαγευτική εμπειρία που σε μεταφέρει πίσω στον χρόνο, στην καρδιά μιας πόλης γεμάτης ιστορία και συναισθήματα. Η σκηνή ανοίγει με μια κόκκινη αυλαία, με την πρωταγωνίστρια να κοιτά το κοινό που είναι στην άλλη πλευρά της σκηνής, προσφέροντας μια πρώτη αίσθηση της μοναδικής ατμόσφαιρας που θα ακολουθήσει. Ένα χειροκρότημα, ένα φινάλε και το καμαρίνι της εμφανίζεται. Ένας νεαρός κάνει την εμφάνιση του και την αναστατώνει. Της ξυπνά μνήμες που δεν θέλει αλλά παρόλα αυτά αρχίζει να αφηγείται τη ζωή της.
Σαν έτοιμος από καιρό, σα
θαρραλέος,
σαν που ταιριάζει σε που αξιώθηκες μια τέτοια πόλι,
πλησίασε σταθερά προς το παράθυρο,
κι άκουσε με συγκίνησιν, αλλ’ όχι
με των δειλών τα παρακάλια και παράπονα,
ως τελευταία απόλαυσι τους ήχους,
τα εξαίσια όργανα του μυστικού θιάσου,
κι αποχαιρέτα την, την Αλεξάνδρεια που χάνεις.
Η «ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑ» δεν είναι απλώς μια παράσταση· είναι μια εμπειρία που ζωντανεύει την ιστορία, τα πάθη και τα μυστικά μιας πόλης μέσα από την τέχνη του θεάτρου. Με μοναδικές ερμηνείες, εντυπωσιακή σκηνογραφία και ατμόσφαιρα γεμάτη συναίσθημα, καταφέρνει να αγγίξει τον θεατή σε κάθε ηλικία, αφήνοντας πίσω της μια αίσθηση μαγείας, προβληματισμού και θαυμασμού για τη δύναμη της τέχνης να κάνει τον χρόνο να σταματά και την πόλη να ανασαίνει πάνω στη σκηνή.
