Αρκεί μια καταγγελία για να αλλάξει όλη σου η ζωή; Πόσο εύκολα “κατασκευάζεται” μια πληροφορία; Πού ξεκινάει και πού σταματάει η αλήθεια; Πού οδηγεί η πόλωση και η καταδίκη της κοινής γνώμης προτού υπολογιστεί το τεκμήριο της αθωότητας; Ποια είναι τα θύματα και ποιοι οι θύτες; Ποιοι είναι οι “Αλιγάτορες” αυτής της κοινωνίας; Αυτά είναι τα ερωτήματα που θέτει το δυνατό και ιδιαίτερα επίκαιρο βραβευμένο ψυχολογικό δράμα του Andrew Keatley που παρουσιάζεται για πρώτη φορά στην Ελλάδα σε μετάφραση και σκηνοθεσία Γιάννη Λασπιά στο θέατρο Γκλόρια και μάς βάζει σε ρόλο δικαστή.
Η υπόθεση του έργου
Ο καθηγητής Ντάνιελ Τέρνερ (Γεράσιμος Γεννατάς) φαίνεται να τα έχει όλα∙ μια δουλειά που υπηρετεί με αγάπη και αφοσίωση και μια υπέροχη σύζυγο (Φαίη Ξυλά) που τον αγαπά και τον στηρίζει. Όλα ανατρέπονται όταν μια πρώην μαθήτριά του τον καταγγέλλει για σεξουαλική κακοποίηση. Ο σπόρος της αμφιβολίας φυτεύεται σε αυτόν τον, φαινομενικά, οικογενειακό παράδεισο.
Μέσα σε λίγες ώρες, η ζωή του αλλάζει, καθώς ο ίδιος, παρότι αρνείται την καταγγελία, βρίσκεται ξαφνικά στη δίνη της προβολής των ΜΜΕ και των μέσων κοινωνικής δικτύωσης. Απομακρύνεται από τη δουλειά του, παλιοί του φίλοι και συνεργάτες τού γυρνούν την πλάτη, μυστικά και ψέματα βγαίνουν στην επιφάνεια και οι υποψίες εναντίον του αρχίζουν να γίνονται βεβαιότητες. Την υπόθεση αναλαμβάνει η δικηγόρος Ρέιτσελ (Αθηνά Χατζηαθα-νασίου), η οποία καλείται ν’ ανακαλύψει την αλήθεια. Είναι οι φήμες πιο ισχυρές από τα αποδεικτικά στοιχεία;
Όλα αυτά φαντάζουν σαν ένα σκοτεινό παραμύθι στα μάτια της 9χρονης κόρης του Άλις, όταν η ζούγκλα της ανθρώπινης φύσης μεταφέρεται μέσα στο σπίτι τους. Οι “Αλιγάτορες” βρίσκονται παντού και είναι έτοιμοι σαν αγέλη να κατασπαράξουν εκείνη και τους γονείς της. Δώδεκα χρόνια μετά, η Άλις (Σάντυ Χατζηϊωάννου) προσπαθεί ν’ αντιμετωπίσει και να ανασυνθέσει τις μνήμες της παιδικής της ηλικίας. Ποιος πραγματικά είναι ο πατέρας της; Ποιες μνήμες είναι πραγματικές και ποιες φανταστικές; Η αναζήτηση της αλήθειας είναι απαραίτητη για τη συγχώρεση και την εξέλιξη και όπως έλεγε και η μητέρα της «Ελευθερία σημαίνει να μην έχεις κανένα φόβο».
Οι θεατές καλούνται να καταδικάσουν ή να αθωώσουν τον Ντάνιελ, την ώρα που η κοινή γνώμη παραληρεί εναντίον του και ο ίδιος υπερασπίζεται με μανία την αθωότητα του.
Ένας εξαιρετικός θίασος με πρωταγωνιστές τους Γεράσιμο Γεννατά, Φαίη Ξυλά, Αθηνά Χατζηαθανασίου, Σάντυ Χατζηιωάννου και Παναγιώτα Χαϊδεμένου. Τη σύνθεση της ατμοσφαιρικής μουσικής μέσω της οποίας τονίζονται οι διακυμάνσεις του έργου ζωντανεύει με μαγικό τρόπο επί σκηνής η Ειρήνη Τηνιακού. Να σημειωθεί ότι η σύνθεση της μουσικής έγινε ειδικά για την παράσταση από το συγκρότημα Incirrina. Οι φωτισμοί από τους Βαγγέλη Μούντριχα και Σεμίνα Παπαλεξανδροπούλου προσδίδουν ένα επιπλέον μυστήριο στο έργο και κρατούν σε εγρήγορση το κοινό. Το μυστήριο, ωστόσο, κορυφώνεται σε κάποιες σκηνές και από τα δαιμόνια-αλιγάτορες όπως και από την ιδιαίτερη ερμηνεία της ηθοποιού Παναγιώτας Χαϊδεμένου. Τα κοστούμια από την Βασιλική Σύρμα αντιπροσωπεύουν με ακρίβεια τον κάθε ρόλο και εισάγουν τον θεατή με αμεσότητα στο έργο.
Σκηνοθετικό Σημείωμα Γιάννη Λασπιά
«Σε κάθε έναν από μας υπάρχει ένας κόσμος απόμακρος, αλλά και βασανιστικά κοντινός. Αρκετά σκοτεινός, αλλά και τρομερά χρωματιστός. Ένας κόσμος φτιαγμένος από μνήμες χαρούμενες ή θλιβερές, πραγματικές ή φανταστικές.
Είναι οι ιστορίες που ζήσαμε ή νομίζουμε πως ζήσαμε σύμφωνα με τις διηγήσεις άλλων. Είναι οι ιστορίες που μας στοιχειώνουν και μας ακολουθούν. Είναι οι ιστορίες που μας πεθαίνουν και μας ξαναγεννούν.
Είναι η παιδική μας ηλικία.
Τα πρώτα μας παιχνίδια, τα πρώτα μας τραγούδια, οι πρώτοι μας έρωτες, τα πρώτα μας βιβλία, τα σπίτια και οι φίλοι μας, τα όνειρα και οι εφιάλτες μας, οι ελπίδες και οι φόβοι μας, οι γονείς μας. Ή μάλλον οι πράξεις και οι αποφάσεις των γονιών μας.
Στο έργο του Andrew Keatley ο άγριος και δαιδαλώδης κόσμος των ενηλίκων επιτίθεται κατά μέτωπο στον αθώο και φωτεινό κόσμο των παιδιών.
Αυτά που φοβόμαστε να πούμε δυνατά, γίνονται οι χειρότεροί μας φόβοι και τα παραμύθια μπλέκονται με την πραγμα-τικότητα. Η ζούγκλα μεταφέρεται στα πολιτισμένα σπίτια μας και το πιο επικίνδυνο ζώο παραμένει η “σκοτεινή” φύση του ανθρώπου. Ικανός για το καλύτερο, αλλά και για το χειρότερο».
