Η ζωή που δεν έζησα
Ερειπωμένη αίσθηση του χρόνου
Σκιές του παρελθόντος που μακραίνουν
Η αίσθηση του τέλους που πλησιάζει.
Είναι όμορφη η ζωή.
Έστω κι αν κάποτε σε γεμίζει πληγές.
Πουλιά που πέταξαν για πάντα.
Η ανεμελιά,
Ο νεανικός έρωτας,
Το πρώτο καρδιοχτύπι.
Σαν τον χειμωνιάτικο ήλιο, έδυσαν νωρίς.
Ένα παιδικό παραμύθι,
Ένας χαμένος παράδεισος.
Και ο χρόνος, γέμισε με άδειες νύχτες,
με νεκρές ημέρες.
Σ’ έψαχνα απελπισμένα στα όνειρά μου
γυρεύοντας τις απαντήσεις που ποτέ δεν πήρα.
Άγονη πλήξη μιας ζωής δίχως έρωτα,
δίχως πάθος.
Η μοναξιά του θανάτου ρήμαξε τον παράδεισο,
δίχως έλεος.
Σαν τη ζωή που δεν έζησα.
Μαρία Καραγεωργάκη
Α΄ Βραβείο ΧΟΝ
2012
Εις μνήμην του αειμνήστου ιδρυτή της ΧΟΝ
Στέφανου Λέκκα
