Γοργίας και οι απόψεις του περί Πολιτικής
Για τις πολιτικές απόψεις του Γοργία δεν έχουμε πληροφορίες, παρόλο που η πρώτη του εμφάνιση στην Αθήνα γίνεται στο πλαίσιο διπλωματικής αντιπροσωπείας της πατρίδας του. Από αυτό μπορούμε να συμπεράνουμε πως ο σοφιστής δεν αδιαφορούσε για τα πολιτικά πράγματα.
Αυτό που γνωρίζουμε πάντως είναι ότι ο Γοργίας ήταν υποστηρικτής της ενότητας του ελληνικού κόσμου. Τόσο στον Ὀλυμπικό του λόγο, που εκφωνήθηκε το 392 π.Χ. στην Ολυμπία, όσο και στον Ἐπιτάφιο λόγο του προβάλλει την ιδέα της ενότητας των Ελλήνων εναντίον των κοινών τους εχθρών.
Ο Ὀλυμπικός λόγος του δεν έχει σωθεί. Από τον Ἐπιτάφιο υπάρχουν αποσπάσματα στα οποία ο Γοργίας προτρέπει τους Έλληνες να ξεπεράσουν τις εσωτερικές τους έριδες και να πολεμήσουν εναντίον των Μήδων και των Περσών. Παρόμοιο λόγο, σύμφωνα με διάφορες πηγές, εκφώνησε ο Γοργίας και στα Πύθια.
Ήταν λογικό για τους σοφιστές να υποστηρίζουν την ενότητα της Ελλάδας. Ταξιδιώτες οι ίδιοι απ' όλες τις γωνιές της χώρας ζούσαν μεγάλο μέρος της ζωής τους διδάσκοντας σε άλλες πόλεις. Έτσι, απέκτησαν ευρύτερο κοσμοπολίτικο πνεύμα και οι περισσότεροι αντιτάχθηκαν σφοδρά στις διαιρέσεις, που δεν επέτρεπαν στους Έλληνες να βαδίσουν από κοινού. Ορισμένοι μάλιστα από τους σοφιστές προχώρησαν περισσότερο, αρνούμενοι οποιαδήποτε εθνική και κοινωνική διάκριση και προβάλλοντας την ιδέα της παγκόσμιας ενότητας των ανθρώπων.
Δεν συνέβαινε το ίδιο με το Γοργία. Στους λόγους του είναι σαφής η αντιπαράθεση του ελληνικού κόσμου με αυτόν των «βαρβάρων», σύμφωνα με την ευρύτατα αποδεκτή διάκριση της εποχής. Τις εκκλήσεις του για ομόνοια των Ελλήνων τις συμπληρώνει πάντα με καλέσματα για συσπείρωση εναντίον του «κοινού εχθρού». Γι' αυτό και ο Γοργίας δεν χρησιμοποιούσε τον όρο «πόλεμος» για να περιγράψει τις συγκρούσεις μεταξύ των ελληνικών πόλεων, τις οποίες θεωρούσε εσωτερικές έριδες, αλλά τον όρο «στάσις». Στις στάσεις οι συμπλεκόμενοι δεν είναι «φυσικοί» εχθροί αντίθετα με ό,τι συμβαίνει στους πολέμους. Στη διάκριση αυτή θα συμφωνήσει αργότερα και ο Πλάτων στην Πολιτεία:
«Ἕλληνας μὲν ἄρα βαρβάροις καὶ βαρβάρους Ἕλλησι πολεμεῖν μαχομένους τε φήσομεν καὶ πολεμίους φύσει εἶναι, καὶ πόλεμον τὴν ἔχθραν ταύτην κλητέον˙Ἓλληνας δὲ Ἓλλησιν, ὅταν τι τοιοῦτον δρῶσιν, φύσει μὲν φίλους εἶναι, νοσεῖν δ' ἐν τῷ τοιούτῳ τὴν Ἑλλάδα καὶ στασιάζειν, καὶ στάσιν τὴν τοιαύτην ἔχθραν κλητέον»
(Όταν λοιπόν οι Έλληνες πολεμούν με βαρβάρους και οι βάρβαροι με τους Έλληνες, θα λέμε ότι κάνουν πόλεμο, ότι είναι φυσικοί εχθροί και ότι αυτή η έχθρα πρέπει να ονομάζεται πόλεμος. Όταν όμως κάνουν κάτι τέτοιο Έλληνες με Έλληνες, θα πούμε ότι είναι φίλοι από τη φύση τους, ότι σ' αυτή την περίπτωση η Ελλάδα ασθενεί και στασιάζει κι αυτή η έχθρα πρέπει να ονομάζεται στάσις.).
Ακόμη και στον 'Επιτάφιο, που συντάχθηκε για να τιμήσει τους Αθηναίους στρατιώτες που έπεσαν στις μάχες με τους Κορίνθιους, ο Γοργίας καταφέρνει να περάσει την πανελλήνια ιδέα του, αντιδιαστέλλοντας τα τρόπαια που κερδίζονται από τους «βαρβάρους» και αυτά που κερδίζονται από Έλληνες. Τα μεν πρώτα αξίζουν, σύμφωνα με το σοφιστή, τιμές και νικητήριους ύμνους, τα δε δεύτερα αξίζουν θρήνους. Έτσι, ενώ ο λόγος του τιμά μία πόλη, χρησιμοποιεί τις αναφορές σε αυτήν για να προβάλλει την ιδέα της πανελλήνιας συμφιλίωσης.
