Χουάν
Ραμόν Χιμένεθ
24 Δεκεμβρίου 1881 – 29 Μαΐου 1958
Ο Χουάν Ραμόν Χιμένεθ (Juan Ramón Jiménez), βραβευμένος το 1956 με το βραβείο Νομπέλ Λογοτεχνίας, αποτελεί μία από τις σημαντικότερες μορφές της ισπανόφωνης ποίησης του 20ου αι.. Υπήρξε κύριος ανανεωτής της και πνευματικός πατέρας των ποιητών της γενιάς του 1927. Ο αιώνιος Ανδαλουσιανός, όπως υπέγραφε ο ίδιος ο Χουάν Ραμόν, ήταν από τις σπάνιες εκείνες περιπτώσεις συνέπειας, που έργο και ζωή ταυτίζονται· ο ποιητής ενστάλαξε την ύπαρξή του στους στίχους, δίνοντας στα πάντα ολόγυρα αισθητική, συναισθηματική και πνευματική αξία.
Η ποιητική του πορεία ξεκινά το 1900. Η ανδαλουσιανή πατρίδα (καταγόταν από τη μικρή πόλη Μογκέρ της Ισπανίας) τον συντροφεύει και εμπνέει το έργο του, που διακρίνεται σε τρεις περιόδους: την αισθητική (1898-1915), την διανοητική (1916-1936) και την πραγματική (1937-1958). Το έργο του έχει στοιχεία του ισπανόφωνου μοντερνισμού, του συμβολισμού και της αβανγκάρντ. Ωστόσο, δεν εντάσσεται σε σχολές ή σε κάποιο λογοτεχνικό ρεύμα. Η κύρια θεματολογία του είναι παγκόσμια και διαχρονική: η ποίηση, η γυναίκα, ο θάνατος, η αιωνιότητα.
Ο Χιμένεθ, ωστόσο, έζησε για την ποίηση και με την ποίηση. Συχνά γλυκομιλούσε γι΄αυτήν λες κι αναφερόταν σε μια αγαπημένη: «Η σχέση που έχω με την Ποίηση είναι αυτή των παράφορα ερωτευμένων». Ακούραστος δημιουργός, δούλευε και ξαναδούλευε τους στίχους του με άσβεστο πάθος, μέχρι που σφάλισε τα μάτια σε ηλικία 77 ετών. Ο Χιμένεθ είναι ο ποιητής της καθαρής ποίησης και της απόλυτης επιθυμίας για ομορφιά, αισθητικής και πνευματικής.
ΕΓΩ ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΕΓΩ
Εγώ δεν είμαι εγώ.
Είμαι αυτός
που προχωρά πλάι μου δίχως να τονε βλέπω
που, κάποιες φορές, θα τον ιδώ,
και που, κάποτε, ξεχνάω.
Αυτός που σιωπά, γαλήνιος, όταν μιλώ,
αυτός που συγχωρεί, γλυκός, όταν μισώ,
αυτός που τριγυρνά εκεί που εγώ δε βρίσκομαι,
αυτός που θα παραμείνει ορθός όταν εγώ πεθάνω.
Χουάν Ραμόν Χιμένεθ
Από τη μικρή ποιητική ανθολογία
