Vae victis!
(Αλίμονο στους ηττημένους)
Τα όνειρα των παιδικών σου χρόνων έσβησαν…
Χάθηκαν στο πέρασμα του χρόνου.
Το ξεκίνημα της ζωής ένα ρόδινο μακάριο φως.
Δολοφόνος που καραδοκεί ο χρόνος.
Πικρή μοιρολογήτρα η ίδια η ζωή.
Και συ, μόνος όπως πάντα.
Χαμένος στα όνειρα, στις προσδοκίες σου,
στον κίβδηλο κόσμο σου.
Ό,τι πίστευες και ήλπιζες,
κλονίζεται,
εξαφανίζεται.
Η ζωή σου,
μια γραφή συλλαβική,
που δεν μπορείς πλέον να αποκρυπτογραφήσεις.
Αγάπησες,
Αφέθηκες,
Προδόθηκες.
Μέσα σου συνυφασμένα το κενό και το ανεκπλήρωτο.
Είναι άνοιξη∙
κι όμως, φθινόπωρο μοιάζει
που νύχτωσε πολύ νωρίς.
Μην πεις π ο τ έ ότι δεν προσπάθησες.
Όμως, ο μίτος της φθοράς σε τύλιξε.
Μα αλίμονο!
Τα κρυμμένα τιμαλφή δεν μπόρεσες
να σώσεις.
Μην πεις π ο τ έ πως δεν αγωνίστηκες.
Ολόκληρη η ζωή σου μια ανηφορική πορεία
στην αναζήτηση λίγης ανθρωπιάς.
Μα αλίμονο!
Όλα γύρω σου μια θλιβερή σκηνοθεσία.
Σκηνοθέτης η ίδια η ζωή και τραγικός ηθοποιός εσύ.
Τι κρίμα όμως!
Την ομορφιά που κρύβεις μέσα σου,
Κ α ν ε ί ς δε θα τη νιώσει.
Και συ αγωνιάς να μείνεις αλώβητος,
ορθώνοντας ακόμα πιο ψηλά τα τείχη ολόγυρά σου.
Στέκεσαι εκεί και αφουγκράζεσαι.
Μην τύχει και το τείχος πέσει
και η ζωή σου για πάντα χαθεί.
Μαρία Καραγεωργάκη
Α΄ Βραβείο ΧΟΝ
13-4-2013
