ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΤΗΣ ΒΕΝΕΤΙΑΣ
Η Βενετία, ίσως η πιο δημοφιλής πόλης της Ιταλίας, είναι χτισμένη πάνω σε 117 νησάκια, τα οποία ενώνονται μεταξύ τους με 400 γέφυρες, κυριολεκτικά μέσα στο νερό. Άκρως ρομαντική σαγηνεύει κάθε επισκέπτη, καθώς γόνδολες περνούν κάτω απ’ τη Γέφυρα των Στεναγμών. Ολόκληρη η πόλη, η οποία είναι καταγεγραμμένη ως Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς μαζί με τη λιμνοθάλασσά της, είναι ένα εξαιρετικό αρχιτεκτονικό αριστούργημα όπου ακόμη και το μικρότερο κτίριο περιλαμβάνει έργα από τους μεγαλύτερους καλλιτέχνες του κόσμου, όπως των Giorgione, Tiziano, Tintoretto, Veronese και άλλων. Πολλά είναι τα αξιοθέατά της. Η πλατεία του Αγίου Μάρκου, ο επιβλητικός ναός του Αγ. Μάρκου, ο Πύργος – Ρολόι των Μαυριτανών, το παλάτι των Δόγηδων, η γέφυρα των Στεναγμών.
Palazzo Ducale – Παλάτι των Δόγηδων
Το Παλάτι των Δόγηδων είναι ένα παλάτι Γοτθικής αρχιτεκτονικής στη Βενετία. Το σημερινό παλάτι κατασκευάστηκε κατά την περίοδο από το 1309 ως 1424 πάνω σε υπάρχον κτίριο του 9ου αιώνα. Το κτίριο εικάζεται ότι σχεδιάστηκε από τον Φιλίππο Καλεντάριο. Οι Μπαρτολομέο και Τζιοβάννι Μπον δημιούργησαν σε μεταγενέστερη εποχή τη μνημειώδη είσοδο του κτιρίου από την πλευρά της πλατείας. Το παλάτι ήταν η κατοικία των ηγετών της Βενετίας ή Δόγηδων και περιείχε τα γραφεία ενός αριθμού πολιτικών ιδρυμάτων, διαρρυθμισμένα γύρω από μία κεντρική αυλή. Ο πρώτος όροφος στέγαζε τα δικηγορικά γραφεία, το διευθυντήριο, τη ληξιαρχική διεύθυνση και τη διεύθυνση του στόλου. Στον δεύτερο όροφο υπήρχαν η αίθουσα του Μεγάλου Συμβουλίου ή Sala del Maggior Consiglio, που εντυπωσιάζει µε τις τοιχογραφίες και οροφογραφίες περίτεχνης τεχνοτροπίας, η αίθουσα ψηφοφορίας και τα διαμερίσματα του Δόγη. Στον τρίτο όροφο υπήρχε η αίθουσα του Κολλεγίου διακοσμημένη με πίνακες, και η αίθουσα Λεπάντο, διακοσμημένη από τον Πάολο Βερονέζε, όπου γίνονταν συνήθως δεκτοί οι ξένοι πρέσβεις. Το 1923 µετατράπηκε σε µουσείο.
Basilica di San Marco και πλατεία – Βασιλική του Αγίου Μάρκου & Piazza San Marco
Η Καθεδρική Πατριαρχική Βασιλική του Αγίου Μάρκου, ευρύτερα γνωστή ως Βασιλική του Αγίου Μάρκου είναι ο καθεδρικός ναός της Ρωμαιοκαθολικής Αρχιεπισκοπής της Βενετίας, στην βόρεια Ιταλία. Είναι η πιο διάσημη από τις εκκλησίες της πόλης και ένα από τα πιο γνωστά δείγματα ιταλο-βυζαντινής αρχιτεκτονικής. Εκεί φυλάσσεται από τον 9ο αιώνα μέχρι και σήμερα το λείψανο του Ευαγγελιστή Μάρκου. Βρίσκεται στο ανατολικό άκρο της ομώνυμης πλατείας, δίπλα στο Παλάτι των Δόγηδων, με το οποίο συνδέεται. Αρχικά ήταν το παρεκκλήσι του Δόγη και έγινε καθεδρικός ναός της πόλης μόλις το 1807, όταν μεταφέρθηκε εκεί η έδρα του Πατριάρχη της Βενετίας, αρχιεπισκόπου της Ρωμαιοκαθολικής Αρχιεπισκοπής της Βενετίας, η οποία προηγουμένως ήταν στον ναό του Αγίου Πέτρου στο Καστέλο. Για τον πλούσιο σχεδιασμό της, τα χρυσά ψηφιδωτά της και το καθεστώς της ως συμβόλου του βενετσιάνικου πλούτου και εξουσίας, ο ναός είναι γνωστός από τον 11ο αιώνα με το ψευδώνυμο «Χρυσή Εκκλησία».
Τα τέσσερα άλογα και τα µωσαϊκά της είναι περίφηµα σε όλο τον κόσµο, ενώ στην αρχιτεκτονική της συνέβαλαν αµφίδροµα τόσο ανατολικά όσο και δυτικά χαρακτηριστικά.
Στον περίβολό της, η πλατεία του Αγίου Μάρκου αποτέλεσε το κέντρο πολλών, σηµαντικών θρησκευτικών και πολιτικών γεγονότων, ενώ στην «εµβέλειά» της ανήκουν τα σηµαντικότερα αξιοθέατα της πόλης, όπως το Παλάτι των Δόγηδων, το Κωδωνοστάσιο (διαθέτει ανελκυστήρα χωρητικότητας 14 ατόµων που µεταφέρει στην κορυφή, και 5 καµπάνες που χρησίµευαν για διαφορετικό λόγο), τον Πύργο του Ρολογιού, το Αρχαιολογικό Μουσείο, τη Βιβλιοθήκη Σανσοβινιάνα. Η πλατεία του Αγίου Μάρκου πλήττεται σοβαρά κάθε χρόνο από την Άκουα Άλτα (παλίρροια).
Canal Grande – Μεγάλο Κανάλι
Το Μεγάλο Κανάλι ή Κανάλ Γκράντε είναι το πλατύτερο κανάλι της Βενετίας, στην Ιταλία, μία από τις κυριότερες αρτηρίες της πόλεως. Το δυτικό άκρο του καναλιού βρίσκεται στον σιδηροδρομικό σταθμό της Σάντα Λουτσία, ενώ το ανατολικό άκρο δίπλα στην Πλατεία του Αγίου Μάρκου. Η διαδρομή του έχει το σχήμα ενός μεγάλου αντίστροφου «S» που διέρχεται από το κέντρο της Βενετίας. Το μήκος του είναι 3,8 χιλιόμετρα, ενώ το πλάτος του κυμαίνεται κατά τόπους από 30 έως 90 μέτρα και το βάθος του είναι 5 μέτρα κατά μέσο όρο.
Κατά τη διαδροµή του, στις όχθες του περιβάλλεται από συνολικά περίπου 170 κτήρια που ανήκαν κυρίως σε πλούσιες οικογένειες της Βενετίας (όπως το Ca’ d’ Oro και το palazzo Ca’ da Mosto του 13ου αι.). Η κίνηση στο κανάλι συντελείται µε ιδιωτικές βάρκες, από τα vaporetti (τα θαλάσσια λεωφορεία, µε γύρω στις 20 στάσεις), θαλάσσια ταξί και τις διάσηµες γόνδολες.
Ponte dei Sospiri – Γέφυρα των Στεναγµών
Η Γέφυρα των στεναγμών είναι μια ονομαστή γέφυρα στη Βενετία, μια μικρή γέφυρα σκεπαστή και κλειστή του "Ρίο ντι Παλάτσιο" που συνδέει το "Παλάτσο Ντουκάλε", δουκικό ανάκτορο με τις φοβερές φυλακές της τότε Ενετίας. Κτίστηκε τον 16ο αιώνα σύμφωνα με το σχέδιο του αρχιτέκτονα Αντονίνο Κοντίνο ως στεγασμένος διάδρομος με μάλλον μικρές πολεμίστρες αντί παραθύρων. Από αυτό το διάδρομο - γέφυρα οδηγούνταν οι φυλακισμένοι στο θρυλικό δωμάτιο του ανακτόρου "θάλαμο των τριών ιεροεξεταστών του κράτους" όπου και διεξάγονταν «εν κρυπτώ» η δίκη, πριν της οποίας ή ακόμη και κατά τη διάρκειά της φέρονταν ο φυλακισμένος δια μυστικής σκάλας από τη Σαλέτα στο υπόγειο δωμάτιο των βασανιστηρίων στην "Κάμερα ντελ τορμέντο". Κατά τη παράδοση το δράμα της μεταφοράς των φυλακισμένων προς τα μαρτύρια, χωρίς σχεδόν καμία ελπίδα επιστροφής «εν ζωή» μαρτυρούνταν από τους στεναγμούς και τα βογκητά που ακούγονταν από εκείνα τα παράθυρα - πολεμίστρες εξ ου και το όνομα της γέφυρας αυτής.
Ponte di Rialto – Γέφυρα του Ριάλτο
Ενώνει τις περιοχές του Σαν Πόλο και Σαν Μάρκο και πολλοί διάσηµοι καλλιτέχνες και αρχιτέκτονες της εποχής (συµπεριλαµβανοµένου του Μιχαήλ Άγγελου) ήταν υποψήφιοι για το σχεδιασµό της. Θεωρείται κορυφαίο αξιοθέατο και η πιο ωραία και πιο διάσηµη από τις τέσσερις του Μεγάλου Καναλιού.
Παλάτι και Μουσείο Ca’ Rezzonico
Σηµαντικοί καλλιτέχνες (Tiepolo, Tintoretto και Longhi) έχουν βάλει την υπογραφή τους στη διακόσµηση των υπέροχων αιθουσών αυτού του ενετικού παλατιού, κοντά στο Campo San Barnaba, που λειτουργεί σήµερα ως Μουσείο του 18ου αι. της Βενετίας. Σήµερα, στο εσωτερικό του η πλούσια αναγεννησιακή συλλογή έχει διανθιστεί σε τέτοιο βαθµό (µε προσθήκες πινάκων και έργων από όλα τα µουσεία), αποτελεί πραγµατικά το «σπίτι» της αναγεννησιακής Τέχνης.
Torre dell’Orologio – Ο Πύργος του Ρολογιού
Βρίσκεται στην Πλατεία του Αγίου Μάρκου και χτίστηκε από τους αδελφούς Ranieri στα τέλη του 15ου αι. Αρχικά είχε σχεδιαστεί για να δείχνει στους ναυτικούς τις παλίρροιες και τους µήνες που ήταν ευνοϊκοί για να σαλπάρουν, ενώ δείχνει την ώρα σε ρωµαϊκά ψηφία, τις φάσεις του φεγγαριού και τα ζώδια (από σµάλτο και χρυσό).
Σύµφωνα µε το θρύλο, όταν ολοκληρώθηκε το ρολόι, τύφλωσαν τους εφευρέτες του πολύπλοκου µηχανισµού, για να µην υπάρξει αντίγραφο. Στην κορυφή του ρολογιού οι µπρούντζινες µορφές, γνωστές ως Μόρι (Μαυριτανοί), χτυπούν την καµπάνα κάθε ώρα που περνά.
Ca’ d’ Oro
Γνωστό και ως το «Χρυσό Σπίτι», πρόκειται για ένα αντιπροσωπευτικό πρότυπο γοτθικής αρχιτεκτονικής, στο Μεγάλο Κανάλι, που σήµερα στεγάζει γλυπτά της Αναγέννησης καθώς και πίνακες του Tiziano και του Guardi. Περίοπτη θέση έχει ο πίνακας «San Sebastiano» του Andrea Mantegna.
Santa Maria della Salute – Καθεδρικός Ναός Αγίας Μαρίας της Υγείας
Η υπέροχη οκταγωνική βασιλική της Santa Maria della Salute, δίπλα στη γέφυρα Accademia, είναι γνωστή ως «Salute» και χτίστηκε µετά την πανούκλα του 1630. Έργα των Tiziano και Tintoretto κοσµούν το εσωτερικό ενός από τα πλέον αναγνωρίσιµα µνηµεία της πόλης, ενώ δεν είναι λίγες οι καλλιτεχνικές αναφορές που σχετίζονται µε τη µαύρη πανώλη. Αξιοσηµείωτο είναι πως η µπαρόκ τράπεζα φιλοξενεί µια βυζαντινή εικόνα της Παναγίας της «Μεσοπαντίτισσας».
Santa Maria dei Miracoli – Εκκλησία της Αγίας Μαρίας του Μιράκολι
Βρίσκεται σε απόσταση 5΄από τη Γέφυρα του Ριάλτο, στην περιφέρεια του Cannaregio. Γνωστή και ως «µαρµάρινη εκκλησία» αποτελεί τέλειο δείγµα πρώιµης βενετικής αναγεννησιακής Τέχνης και χτίστηκε µεταξύ του 1481-1489 για να στεγαστεί η θαυµατουργή εικόνα της Παναγίας.
