Γουστάβο Αδόλφο Μπέκερ (Gustavo Adolfo Bécquer)
(Σεβίλλη, 17 Φεβρουαρίου 1836 - Μαδρίτη, 22 Δεκεμβρίου 1870)
κι όταν χαράξει η άλλη μέρα
κι ο ήλιος μες στα χρυσά ντυθεί
κι εγώ πώς πέρασα απ΄αυτόν τον κόσμο
ποιος θα βρεθεί για να το θυμηθεί;
Ρίμα LXI
Ο Γουστάβο Αδόλφο Μπέκερ (Gustavo Adolfo Bécquer) είναι, μαζί με τη Ροσαλία δε Κάστρο, ο μεγαλύτερος εκπρόσωπος της μεταρομαντικής ποίησης στην Ισπανία, ένα λογοτεχνικό κίνημα του δεύτερου μισού του 19ου αιώνα που χαρακτηρίζεται από μια προσωπική θεματική και από μια κατάλληλη εκφραστική απλότητα, απομακρυσμένη από τη ρητορική και την παραφορά του Ρομαντισμού. Το έργο του Μπέκερ επηρέασε αναμφίβολα τις μεταγενέστερες μορφές της ισπανόφωνης ποίησης όπως τον Ρουμπέν Δαρίο, τον Αντόνιο Ματσάδο, τον Χουάν Ραμόν Χιμένεθ και τους ποιητές της Γενιάς του '27. Η επιρροή του ήταν τόσο σημαντική που θεωρείται σήμερα ως ο πρωτοπόρος της σύγχρονης ισπανικής ποίησης. Αλλά, πέρα από τη θέση του στη λογοτεχνική ιστορία, ο Μπέκερ είναι ένας ζωντανός ποιητής, λαϊκός, γνωστός παγκοσμίως και τα ποιήματά του είναι πια ριζωμένα στην ισπανική ψυχή έχοντας την προτίμηση εκατομμυρίων αναγνωστών.
Από το «Βιβλίο των Σπουργιτιών»
Μήν πεῖτε πώς ὁ
θησαυρός της τέλειωσε,
πώς ξέμεινε ἀπό λόγια καί σώπασε ἡ λύρα.
Κι ἄν λείψουν ποιητές
ποίηση πάντα θά ὑπάρχει.
Ὅσο τά κύματα φωτός
φλεγόμενα θά πάλλουν
σ’ ἕνα φιλί,
ὅσο ὁ ἥλιος, μέ χρυσάφι καί φωτιά,
τά πληγωμένα σύννεφα θά ντύνει,
ὅσο ὁ ἄνεμος στήν ἀγκαλιά κρατᾶ
χρώματα καί μελωδίες,
ὅσο ὑπάρχει ἄνοιξη στόν κόσμο
ποίηση θά ὑπάρχει!
Ὅσο ἡ γνώση τοῦ
ἀνθρώπου στίς πηγές τῆς ζωῆς
δέν φτάνει,
καί σ’ οὐρανό καί θάλασσα ἡ ἄβυσσος
νά μετρηθεῖ ἀρνιέται,
ὅσο ὁ ἄνθρωπος, κι ἄν προχωρεῖ, δέν ξέρει
γιά ποῦ πάει,
ὅσο ὑπάρχει ἕνα μυστήριο γι’ αὐτόν,
ποίηση θά ὑπάρχει!
Ὅσο ἡ ψυχή γελᾶ κι ἄς
μήν γελοῦν
τά χείλη,
ὅσο ὑπάρχει κλάμα πού τά μάτια
δέν νυχτώνει,
ὅσο ἡ καρδιά μέ τό μυαλό
ἀκούραστα παλεύει,
ὅσο ὑπάρχουν θύμησες κι ἐλπίδες
ποίηση θά ὑπάρχει
Ρίμα IV
