Το αριστούργημα του Robert Icke, πολυβραβευμένου Άγγλου σκηνοθέτη και συγγραφέα θεάτρου, που ύμνησαν οι Times, ο Guardian, ο Telegraph και οι Financial Times και έσπασε τα ταμεία στο West End του Λονδίνου, αποτελεί ένα πανέξυπνο, σύγχρονο θεατρικό θρίλερ, πολύ ελεύθερα βασισμένο στο έργο Professor Bernhardi Arthur Schnitzler, που παρουσιάζεται στο Αμφι-Θέατρο Σπύρου Ευαγγελάτου κατά τη χειμερινή περίοδο 2023-2024 και το οποίο εστιάζει στον διάλογο επάνω σε κρίσιμα θέματα της σύγχρονης εποχής, με τρόπο που προκαλεί τα όρια της αντίληψης ακόμη και των ίδιων των θεατών: την ηθική της έμφυλης και φυλετικής ταυτότητας, των κοινωνικών προνομίων, της θρησκείας, της ψυχικής υγείας και της σεξουαλικότητας, της ευθανασίας, των αμβλώσεων, του cancel culture (κουλτούρα της ακύρωσης), του πόσο εύκολα στήνονται λαϊκά δικαστήρια στα social media και άνθρωποι, που πριν έχαιραν εκτίμησης, τώρα αποκαθηλώνονται με αναρτήσεις που κατακρίνουν, χλευάζουν και ακυρώνουν ανθρώπους, το πώς επίσης αντιμετωπίζουμε μια γυναίκα σε ηγετική θέση και πόσο λιγότερο τη συγχωρούμε έναντι ανδρών στις ίδιες θέσεις.
Το έργο αποτελεί ένα παγκόσμιο θεατρικό φαινόμενο, αφού μετά από το Λονδίνο (θέατρο Almeida και West End), ανέβηκε μέσα σε τρία χρόνια στα σημαντικότερα θεατρικά κέντρα του κόσμου, από την Νέα Υόρκη και το Armory έως το ιστορικό Burgtheater της Βιέννης και από το Adelaide Festival στην Αυστραλία έως το International Theater Amsterdam (ITA).
Η υπόθεση του έργου
Μετά από μία αυτοσχέδια απόπειρα έκτρωσης στο σπίτι, ένα 14χρονο κορίτσι μεταφέρεται ετοιμοθάνατο στο Ινστιτούτο Elizabeth. Όταν φτάνει εκεί, είναι πια πολύ αργά για να την σώσουν. Το κοριτσάκι πεθαίνει από σηψαιμία.
Όταν στο Ινστιτούτο καταφθάνει ένας καθολικός ιερέας για την τελευταία μετάληψη, η Ρουθ Γουλφ, η Διευθύντρια και επικεφαλής γιατρός του Ινστιτούτου, αρνείται την πρόσβαση, ισχυριζόμενη ότι το κορίτσι θα καταλάβει μόλις τον δει, ότι πεθαίνει, γεγονός που θα της προκαλούσε «έναν ανήσυχο θάνατο» και οι τελευταίες της στιγμές θα είναι αγωνιώδεις. Η διένεξη που ακολουθεί φέρνει τη λογική αντιμέτωπη με την πίστη, την επιστήμη με τη θρησκεία, τις αρχές με τον πραγματισμό. Τότε ένα σκάνδαλο ξεσπά στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και μετατρέπει μια ιατρική απόφαση σε ανθρωποφάγα δίνη. Σύντομα τα social media λένε ότι η Γουλφ επιτέθηκε στον ιερέα και σκότωσε το κορίτσι.
Συντελεστές:
- Σκηνοθεσία-Μετάφραση: Κατερίνα Ευαγγελάτου
- Σκηνικά: Εύα Μανιδάκη
- Κοστούμια: Βασιλική Σύρμα
- Mουσική Σύνθεση- Sound Design: Αλέξανδρος – Δράκος Κτιστάκης
- Φωτισμοί: Νίκος Βλασόπουλος
- Κατασκευή κοστουμιών: Ευαγγελία Τσιούνη
- Διεύθυνση Παραγωγής: Κωνσταντίνα Αγγελέτου
- Παραγωγή: Πολιτιστικός Οργανισμός «Λυκόφως» – Γ. Λυκιαρδόπουλος
Πρωταγωνιστούν:
- Στεφανία Γουλιώτη
- Νίκος Χατζόπουλος
- Αμαλία Νίνου
- Κίττυ Παϊταζόγλου
- Μαριάννα Δημητρίου
- Ζωή Ρηγοπούλου
- Aurora Marion
- Λευτέρης Πολυχρόνης
- Νίκη Σερέτη
- Σταύρος Καλλιγάς
- Αλίκη Ανδρειωμένου
Οι ερμηνείες
Κορυφαία όλων η Στεφανία Γουλιώτη που δίνει μία αψεγάδιαστη ερμηνεία στον ρόλο της Ρουθ Γουλφ, μιας κορυφαίας γιατρού στον τομέα της, η οποία είναι προσκολλημένη σε μια οριακά τυραννική πίστη στον ορθολογισμό της ιατρικής επιστήμης. Η Ρουθ Γουλφ είναι Kαθηγήτρια Ιατρικής, διευθύντρια και ιδρύτρια του Ινστιτούτου Εlisabeth, που είναι αφιερωμένο στην έρευνα για το Αλτσχάιμερ. Eκείνη το ξεκίνησε από το μηδέν και απασχολεί πλέον 500 εργαζόμενους, ενώ καταλαβαίνουμε πως η ομάδα της είναι κοντά στην ανακάλυψη της θεραπείας και μπορεί ακόμη να πάρει και Νόμπελ.
Παρόλα αυτά αντιμετωπίζει δυσκολίες, γιατί για την ίδια τη Ρουθ Γουλφ πάνω από όλα είναι η αντικειμενικότητα της ιατρικής. Το κριτήριό της στο Ινστιτούτο είναι αποκλειστικά το αν ο εκάστοτε συνεργάτης είναι καλός γιατρός. Αυτό, σε συνδυασμό με την απολυτότητα και την ειρωνική- σαρκαστική της διάθεση, την κάνει αντιπαθή.
Στο πρώτο μέρος της παράστασης τη βλέπουμε δυναμική, άτρωτη, ανάλγητη. Προτιμά να πέσει στην πυρά των social media από το να υποχωρήσει από τις θέσεις της. Η άτεγκτη ορθολογιστική της σκέψη είναι και αυτή που τελικά την καταστρέφει και την αποκαθηλώνει όχι μόνο από τη θέση της στην κλινική, αλλά και από κάθε είδους εγκαθιδρυμένη μέσα της βεβαιότητα.
Η Στεφανία Γουλιώτη, μέσω της σπαρακτικής αναδίπλωσης της ηρωίδας στο δεύτερο μέρος του έργου, την αναδεικνύει σε μία τραγική φιγούρα που σαν άλλος Οιδίποδας αρχίζει πια να “βλέπει” και πέρα από την προσωπική της αλαζονεία. Η τραγική της υπόσταση είναι ειρωνική, όσο εξωφρενική είναι και η θέση στην οποία βρίσκεται. Μια ηρωίδα που αδυνατεί να συνταχθεί με έναν κόσμο ξεκάθαρα αντρικό όσο και κατακερματισμένο, τελικά τιμωρείται περισσότερο γι’ αυτό που είναι, παρά γι’ αυτό που (υποτίθεται ότι) έκανε. Κι αρνείται επίμονα να ζητήσει «μία μόνο συγγνώμη», στο όνομα της πολιτικής ορθότητας…
Εξόχως χαρακτηριστική η σκηνή της «ανάκρισής» της στο τηλεοπτικό πάνελ, με συνομιλητές που ο καθένας τους έχει τη δική του ατζέντα. Στα όρια της απελπισίας η Ρουθ αναρωτιέται «αν αυτές οι ομάδες τεμαχίζονται όλο και πιο λεπτά, ποια ελπίδα μπορεί να υπάρχει για μια κοινή γλώσσα, πόσο μάλλον για ένα κοινό επίτευγμα;» Καθόλου τυχαίο που η κλινική της Ρουθ Γουλφ είναι μία κλινική για το Αλτσχάιμερ, καθώς από όλη την κατάτμηση της ανθρωπότητας, τείνουμε τελικά να ξεχάσουμε την ανθρώπινη ταυτότητά μας.
Εξίσου συγκλονιστική και η ερμηνεία του Νίκου Χατζόπουλου στον ρόλο του καθολικού ιερέα που διακρίνεται από μία ουσιαστική εσωτερική δυναμική. Χωρίς περιττές εξάρσεις, ο έμπειρος ηθοποιός αφήνει ισχυρό το στίγμα του στα γεγονότα, ενώ στην τελευταία σκηνή του έργου - που δεν ξεκαθαρίζεται αν είναι αποκύημα της φαντασίας της Ρουθ ή αν λαμβάνει χώρα στην πραγματικότητα - μαζί με τη Στεφανία Γουλιώτη μας χαρίζουν μία από τις καλύτερες στιγμές της φετινής θεατρικής σεζόν.
Μία έξοχη επιλογή κειμένου και μία νευρώδης σκηνοθεσία από την Κατερίνα Ευαγγελάτου και ένα υπέροχο σύνολο έντεκα ηθοποιών που με προεξάρχουσα την υπέροχη Στεφανία Γουλιώτη μετατρέπει ένα έργο λόγου σε ένα επί σκηνής καθηλωτικό θρίλερ, που απευθύνεται σε όλα τα είδη κοινού και το φέρνει αντιμέτωπο με τις βεβαιότητές του. Και είναι πραγματικά αξιοθαύμαστη η διαχείριση αυτού του πληθωρικού, διανοητικού κειμένου με τρόπο απολύτως θεατρικό. Μία υπέροχη παράσταση από ένα εξαιρετικό επιτελείο ηθοποιών που κανένας θεατρόφιλος δεν πρέπει να χάσει.
